اینجا دفتر غم است در سکوتی که از ساز سرنوشت خموشی گزیده .
دیر گاهی است که در کلبه ی کوچک ما ، هیچکس یار وفادار
نشد
هیچکس یادش نیست .. دراین بیشه ی دور .. یک کسی دلتنگ
بنشسته به سنگ .. انتظارصنمی را دارد
آه ای خالق هستی من .. هیچکس یادش نیست .. تو چطور ؟!
دل بی کس ..دل تنها .. به چه می اندیشد ؟!
هیچ کس یادش نیست .. که منی هم باقیست
** خون چرا در رگ من زنجیر است
زخم من تشنه تر از شمشیر است
مستم از جام تهی حیرانی
باده نوشیده شده پنهانی **
آهنگ شب دهم **
صدا خواهد زد ؟ اینچنین پر ندا و فریادی از دل غارهای
سیاه تاریخ .آیا من تنهاترینم ؟در این صحرای سوز ناک
چگونه بار سنگین را به دوش گیرم . آیا من تنهاترینم ..
میدانم هر جا خدا هست و ... اینجا .
اما چرا میان قافله های عبور ردی نیست ..از عبور او که
آمد و رفت؟ مگرندای آن منادی نبود ؟ پس چرا تنهایم
شاید اگرمحبت رنگ ننگین به خود نمی گرفت، اینچنین نمیشد
به من بگویید چرا تنهای تنهایم در این سودا
مگر نشنیدید آواز ایمان را .. اینچنین دلهایتان سنگین
و من تنها میان تیر دشمن ..
لحظه هاتان پر زغم باد ...ای کسانی که مرا تنها نهایید ..
کاش تنهایی را بیابید و بدانید من چه در اینجا کشیدم
روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو :
« من خوب می شناختمش
نامت چو آوازی همِشه بر لب او بود .
حتی زمان مرگ
آن لحظه های پر ز درد و غم و غروب
آن بیقرار عشق
چشم انتظار دیدن رویت نشسته بود . »
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :
« شب در میان تاریکی در نور ماهتاب
هر روز در درخشش خورشید تابناک
هر لحظه در برابر آیینه ی زمان
آن دختر سکوت ؛
در انتظار دیدن رویت نشسته بود .»
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :
« جز تو دلش را به هیچ کس امانت نداد
هرگز خیانتی به دستان تو نکرد
هرگز نگاه پاک و زلال تو را ؛
با هیچ چشم سیاه مستی عوض نکرد
تا آخرین نفس ؛
در انتظار دیدن رویت نشسته بود . »
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :
افسوس ! دیر شد ؛ ای کاش !
کمی زودتر می آمدی . »
اما بگو :
« من خوب می دانم
حتی در آن جهان
آن خفته ی خموش ؛
در انتظار دیدن رویت نشسته است .»
روز ی اگر .......
اما ؛ نه ؛
او هیچوقت دیگر نمی آید .
کاش عمرم را به پایش هدر نمی کردم
..............
دلم می لرزد ، آنگاه که صدای ردپای عشق را در جاده خیالی سرزمین رویاهایم میشنوم
این سکوت ... این سرنوشت ... این واژه های خموش
ای سایه ی تمام تخیل من ....دستان نوازشگرت چون مرهمی است بر دل زخمی من
ایستاده بر کویر خاطره ها نامت را بر زبان می آورم .. با عشق .. با اشک
تا بگویم .. به سر حد پرستش دوستت دارم
دوستت دارم ... دوستت دارم
انتظار تنها باحضورت رنگ عشق می گیرد و رنگینه ی خزان زندگی ام را به سپیدی روز وصال تبدیل
می سازد ... باور دارم بودنت را ....نجوای عاشقانه ات را .... کاش میدانستی قدر این سینه پر درد را
شاید با آمدنت دیگر برگ های خزان زده دیدگانم بر جاده پیچ و خم دار گونه ام نیفتند
پس بیا در آغوش این ایستاده تنها .... بازگرد ... بازگرد
ای کاش ترانه ای بودم تا روی لبانت به رقص می آمدم ، در یادت ریشه می کردم
و در خاطرات تلخ و شیرینت رد پایی از من بود
وقتی می خواهم برای تو بنویسم .... دوست دارم ستاره ها را آب کنم و به جای جوهر در قلم بریزم
تا کلمه هایم نورانی شوند دوست دارم در خلوت ترین نقطه ماه بنشینم و حرف دلم را برایت بنویسم
من تو را در اشک ها و لبخندهایم می بینم ، من هر دری را به امید آمدن تو باز می کنم
وهر کتابی را به امید خواندن تو ورق می زنم .. با کلمه ها نمی توانم با تو حرف بزنم ....
ای کاش حرف های سکوتم را می شنیدی
بغضی است فرو خفته در باد
در حسرت التیام دلی خسته ، در آرزوی بهار
من اینجا خلوتم را با اشک قسمت می کنم ، با آه
ترسیمی است از خط سرنوشت بر پیشانی پلید روزگار ، میخواهم بمانم
باور کنم ، برگ برگ دفترم را .... این سکوت سراسر درد است
ای ستاره این شبستان خموش .... پیکی است سفر کرده از روزگاران کهن ، این قلب نا آرام
بیش از این طالعش را بد نتابان .... شاید اندکی لبند جایز باشد
خاموشم .... خاموشی شکسته بال ... پر هایم را بر چین
شاید بتوان دوباره آغاز کرد ... با قلبی شکسته تر از دیروز
باید رفت ... آنجا که دیروز را آینده ای بود
زندگی ما شده بازی کودکانه ای که جز احساسات چیزی بر اون حکم نمی کنه
چرا نمی بینیم ، پس کی باید از این خواب زمستونی بیدار شیم و اطرافمون رو خوب درک کنیم
نگاه کنیم ، آره نگاه کنیم ، به اون کسی که بالا سرمون هست
با مهربونی و محبت به ما نگاه می کنه ، با هر اشتباهمون فقط سری تکون میده
اگه ازش کمک بخوایم ، دستمون رو می گیره ، آخه اون خالقمونه
یادت میاد ، اون روزهایی که جز خدا کسی نبود که تنهایی تو باهاش پر کنی
یادت میاد اون روزهایی که پر از درد بودی و رنج
پس چرا فراموش می کنی ، چرا ....
فقط کافیه اراده کنی ، یک بار دیگه پاشو ، یک بار دیگه زندگی کن ، با امید ،
یک بر دیگه نفس بکش ، با یاد خدا
یک بار دیگه برا نو شدن اقدام کن ، گذشته رو بذار یه گوشه ذهن و قلبت و اینبار زندگی کن
یک بار دیگه امتحان کن ، مطمئن باش اگه گامت و درست برداری خدا کمکت می کنه
مطمئن باش همه چیز حل میشه ، همه چیز ، فقط به خدا توکل کن
فقط باید مراقب قدم هامون باشیم و سنگ های جلو پامون رو برداریم
مطمئن باش این سنگ ها در مقابل اراده ما خیلی کو چکترند
می دونی چرا ؟ چون ما یک تکیه گاه مهربون و مطمئن و قادر داریم که همیشه با ماست
حتی زمانی که ما فراموشش میکنیم
پس بلند شو ..... اراده کن ....... یک بار دیگه .... برای نو شدن ..... با توکل بر خدا
